persoonlijk haar update
Geen categorie

Hoe gaat het nu? (persoonlijk)

Voor de mensen die mij kennen wil ik graag een update geven hoe het met me gaat na de behandeling van een hodgkinlymfoom. Het is nu midden maart en de laatste controle heb ik gehad. Compleet overgeleverd aan mezelf zonder artsen. Klinkt als een heerlijke wereld, maar eerlijk gezegd vind ik het vooral doodeng. Geen wekelijkse bevestiging dat we op de goede weg zitten of dat het nog steeds goed is. De kans dat het nooit meer terugkomt ligt rond de 90 procent, doordat ik een zwaardere kuur heb gehad. Maar toch gaat het zo vaak in mijn hoofd en de andere 10 procent dan? Elk knobbeltje, hobbeltje of oneffenheid maakt me helemaal gek. Tranen laat ik gaan, ik moet vertrouwen terug zien te krijgen. In mezelf en mijn lijf. Daarnaast hoop ik langzaam mezelf weer te worden, zonder te haasten voor het meest belangrijkste, mijn gezin.

Revalidatie

Het ziekenhuis in Emmen zou mij oproepen voor oncologische revalidatie, maar gezien het Coronavirus wacht ik daar nog steeds op. Gelukkig heb ik al een gesprek gehad bij een praktijkondersteuner van het ggz bij de huisarts. Zij heeft me wat handvaten gegeven om mijn draai weer te vinden. Huishoudelijke taken verdelen , één per dagdeel. Wist je dat zelfs de vaatwasser uitpakken daarbij hoort? Dat vond ik zo’n tussendoor dingetje. Lastig om aan de rem te trekken, maar het is beter voor een sneller herstel. Lopen jullie wel eens vast in het dagelijks leven? Hoe pak je het aan en hoe ga jij om met de gedachtes die maar continu in je hoofd zitten? https://www.joriendevries.nl/contact/ of laat een berichtje achter

Laatste bestraling

7 februari had ik mijn laatste protonen bestraling in Groningen. Ik herinner me vooral het moment dat het masker los geklikt werd en ik iedereen vriendelijk bedankt heb en gezegd ze nooit meer daar te willen ontmoeten. Niet lullig bedoeld, totaal niet. Ze zijn zorgzaam, vriendelijk en vooral erg rustig en gezellig onderling. Daarna kleedde ik me snel om. Drukte op de bel om opgehaald te worden, hield mijn tranen in. De mevrouw van patiëntenservice vroeg dingen en legde wat uit en het enige wat ik dacht was ik ben klaar. Op het moment dat ik Marco zag, heb ik me geëxcuseerd en zonder na te denken naar hem toegerend, op zijn schoot gekropen en ontzettend gehuild van blijdschap.

Besef

De dag erna was het ‘gewoon’ weekend dus het besef kwam pas een paar dagen later. Niet alleen bij mezelf, maar ook bij Annaleen. Verlatingsangst, daar heeft ze redelijk last van gekregen. Mama, mama, mama, ik mag nergens meer naartoe zonder dat ze gaat huilen. Best moeilijk. We probeerden dus ook op visite te gaan bij de opa’s en oma’s zonder dat we weggingen. Dat ze beseft dat het niet altijd zo gaat. Soms is het fijn dat ze 2 jaar is, soms ingewikkeld, uitleggen is haast niet te doen.

Haren

Moeilijk onderwerp vind ik dit. Mijn haren zijn door de zwaardere chemokuur uitgevallen, dus sinds die tijd loop ik rond met een kaal hoofd. Annaleen is niet erg gecharmeerd van mijn haarwerk en ik voel me eerlijk gezegd ook beter zonder. Langzaam maar zeker beginnen er nu haartjes tevoorschijn te komen. Het kan me alleen niet snel genoeg gaan.

Heb jij iets meegemaakt waar je mee hebt leren omgaan of waar je nog steeds mee worstelt? Hoe pak jij dit aan? laat het me vooral weten. Samen staan we sterk.

Eén reactie

  • Roosmarie

    Heel herkenbaar Jorien, en zo moedig! Het gaat inderdaad heeeel lang duren voordat je weer wat vertrouwen in je lichaam gaat krijgen en ieder bobbeltje of gek dingetje zal je hele leven lang als “eng” bestempeld gaan worden. Maar ook daar ga je mee leven en ga je jezelf dan een schop onder de kont geven 🙂

    Ik heb respect voor je hoe open je hierover schrijft, ga zo door, is deel van het helingsproces.
    Mocht je me nodig hebben… je weet waar ik woon !
    Dikke knuffel ) op 2 meter afstand hahahaha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *