Geen categorie

Kort verhaal:

Winterliefde

‘Ah nee, weer niet!’ teleurgesteld trekt Sanne de gordijnen dicht.
‘Kom terug in bed schatje, het is veel te koud zo op je blote voeten.’ Dennis houdt het dekbed al een stukje open voor zijn vrouw. Hij moet er nog even aan wennen dat hij Sanne gewoon zijn vrouw mag noemen. De bruiloft is alweer vier dagen geleden. Alles verliep zoals ze wilden. Zelfs Sanne kreeg haar ijskoude winterdag met zon en bevroren landschappen. Ze was zo mooi die dag en straalde van oor tot oor. Hij rolt wat verder naar haar toe en trekt haar terug onder het dekbed. ‘Kom vrouw, ik warm je wel op.’ Hij begraaft zijn gezicht in haar nek en geeft haar overal kusjes.

‘Guten Morgen!’ Opgewekt wordt het tweetal begroet bij het ontbijt. Een huwelijksreis in Zuid Duitsland is niet de meest gekozen bestemming, maar voor hen de “place to be”.Vijf jaar geleden vierden ze er hun eerste vakantie samen, vijf jaar geleden alweer. Heerlijke wandelingen door de bergen, zwemmen in het natuurwater in het centrum en eindeloos tafelen. Momenteel consumeren ze vooral het huwelijk, maar daar is zo’n huwelijksreis voor bedoeld toch? ‘Wil je thee?’ Sanne schrikt op uit haar gedachten en kijkt in de ogen een prachtige man, haar man. ‘Graag, zullen we daarna eropuit gaan, lekker naar buiten?’
‘Nah, ben je nu al zat van me?’ knipoogt Dennis en hij loopt weg om de thee te halen.

Sanne had zo gehoopt om te kunnen gaan sleeën of in ieder geval een wandeling in de sneeuw te kunnen maken. Hand in hand, grote sjaal om, warme muts op, maar nog steeds met rode wangen van de koud. Onderweg warme chocolademelk drinken met slagroom om op te warmen, misschien zelfs even schaatsen bij de prachtig versierde kerstboom in het centrum. Ielgh Sanne voelt iets kriebelen in haar nek, ze probeert voorzichtig te zijn voor het geval de spin of ander ongedierte ineens in haar shirt valt ofzo. Ze schrikt zich een ongeluk wanneer ze een warme hand voelt. ‘Ik schrik me kapot!’
‘Sorry San, waar zit je steeds met je hoofd? Is het echt zo’n ramp dat er 0,0 cm sneeuw ligt?’
‘Ja!’zucht Sanne. 
‘Eet dit op, ga je snel klaarmaken om te vertrekken, ik ga je opvrolijken.’ 

‘Waar gaan we dan naar toehoee…?’
‘Zeurpiet, kom we gaan.’
Het hotel ligt net buiten het centrum van het stadje, heerlijk rustig gelegen aan de rand van het bos, ze lopen echter de andere kant op en na een aantal honderd meter lopen komen ze bij een straat die omhoog loopt. ‘Ehm wauw, mooi schat.’ 
‘Ogen dicht en geef me je hand.’ Even aarzelt Sanne, maar sluit dan toch haar ogen. ‘Pas op lief, opstapje…Goed zo en…ja open ze maar.’
‘Huh, oh oke een kabelbaan.’ 
‘Je bent altijd zo lekker enthousiast. Kom.’

‘Kijk schat, dit is pas de echte verrassing.’ Binnen vijf minuten stonden ze boven op de berg aan de rand van het stadje. Het uitzicht is fenomenaal. ‘Dennis! Wauw!’ Je kijkt zo op het prachtige centrum, overal lampjes, het natuurwater dat nu een ijsbaan is in het centrum. De mooie heuvels achter het dorp maken het schilderachtige landschap compleet. Het enige dat ontbreekt is een beetje sneeuw. ‘Sorry, sorry, sorry voor mijn gemopper. Je bent fantastisch.’ Sanne vliegt Dennis om de hals. 
‘Zin in warme chocolademelk met een apfelstrudel?’
‘Yehes, ik weet waarom ik met jou getrouwd ben knapperd. Let’s go!’

De Gaststätte is helemaal uitgestorven. Het is natuurlijk ook geen vakantie, maar ze hadden wel wat meer mensen verwacht. ‘Wacht jij hier? Dan kijk ik of er iemand een bestelling op wil nemen.’ Dennis zoekt een tafeltje waarbij ze nog steeds van het uitzicht kunnen genieten. Even snel checken of hij al response heeft op zijn verzoek. Hij kent zijn vrouw langer dan vandaag en ze had zich zo verheugd op het sprookjesachtige winterparadijs. De stad is absoluut prachtig wanneer het groen is, maar stiekem wil Sanne gewoon eens echt een kerstfilm gevoel ervaren. Er is een email binnengekomen, ze willen nog een aantal zaken weten en dan is het geregeld. Snel typt hij het antwoord, maar dat gaat niet zo eenvoudig in het Duits. ‘Ik heb besteld. Wat doe je? We zouden geen mobieltjes gebruiken.’ Betrapt stopt Dennis snel zijn mobiel weer terug. ‘Komen ze het brengen of moet ik het ophalen zo?’ 
‘Ze brengen het. Je was toch niet aan het werk he?’ 
‘Zeker niet mop, soms is het gewoon een gewoonte om dat ding te pakken.

Heb je gezien dat je ons hotel ook kunt zien?’ Hij wijst naar een klein puntje rechts van het centrum. Het voelt een beetje als zoek Waldo, maar na wat meer aanwijzingen heeft Sanne het hotel dan ook gespot. ‘Zwei choco und zwei apfelstrudel?’ ‘Danke. Das sieht wirklich gut aus.’ Iets wat hakkelig geven ze de ober antwoord, op de een of andere manier duurt het altijd een tijdje voordat de Duitse woorden lekker over de lippen gaan op vakantie. Engels gebruik je dan toch vaker in het dagelijks leven, dat gaat veel soepeler. Starend in elkaars ogen genieten ze van het opwarm moment en van elkaar. Wat kan eenvoudig toch mooi zijn.

‘Zullen we nu weer naar de kamer gaan?’ Sanne geeft een klein tikje op de billen van Dennis. Na het opwarmen zijn ze een stukje gaan wandelen op de berg, maar daar is Sanne blijkbaar wel klaar mee. ‘Kom hier jij ondeugd,’ hij rent achter haar aan en samen vallen ze op de grond. Dennis strijkt een haar uit haar gezicht en zoent haar. ‘Laten we eerst maar naar beneden gaan. Misschien bedenk je je nog.’ Hij staat op en loopt richting de kabelbaan.

‘Romanticus, help jij je vrouw niet omhoog?’ Een Nederlander, waarschijnlijk, helpt Sanne omhoog. Ze staat wat onstabiel en valt tegen hem aan. ‘Voorzichtig meisje.’ Twee grote prachtige groene ogen kijken zorgzaam naar haar. Een klein vlindertje ontpopt zich in haar buik. Ze voelt de stevige armen om haar middel. Dennis trekt aan haar hand, ‘mijn vrouw kan zich prima alleen redden. Kom.’
‘Sorry…bedankt’ stamelt Sanne. 
‘Graag gedaan meid, pas goed op jezelf.’ 
‘ Heb jij die kaartjes?’ Sanne grabbelt in haar tas en geeft ze aan Dennis. Hij begeleidt haar de kabelbaan in en ze reizen weer af naar beneden. Het gezellige gevoel is ineens verdwenen.

‘ Waarom doe je nou zo boos?’
‘ Denk eens na. Die man had van je af moeten blijven.’
‘ Ik vond het anders erg lief.’ 
‘ Dat was te zien.’  Zwijgzaam vervolgen ze hun reis naar beneden. Zo snel als de vijf minuten op de heenreis gingen zo lang duren ze nu.
Ze lopen nog steeds stilzwijgend naast elkaar richting de uitgang om weer terug naar het hotel te gaan. Er staat een prachtige open koets met twee paarden. Het zijn prachtige zwarte paarden. Een filmscène ontpopt in Sanne haar hoofd.
‘ Zullen we instappen?’
‘ Dat kan niet zomaar, dit is vast van iemand.’
‘ Verrassing, dit is voor jou.’
‘ Oh Dennis, serieus?’
‘ Ik weet dat die man daarboven me niet romantisch vond, maar ja serieus stap in.’
Dennis helpt haar de koets in en begroet de man voorop. Hij reikt hen een dekentje aan zodat ze heerlijk warm blijven tijdens de rit.
‘ Ik hou van jou.’ 
‘ Ik ook van jou. Sorry dat ik jaloers was, maar je leek zo onder de indruk.’
‘ Ik ben altijd onder de indruk van grote armspieren, maar ik ben getrouwd met jou weet je nog?’
Ze kruipen wat dichter tegen elkaar aan. 
‘ Waar gaan we eigenlijk naartoe?’ 
‘ De ijsbaan, we gaan schaatsen en nog meer warme chocolademelk drinken.’
Een spetter valt op Dennis zijn neus. ‘San?’ hij houdt zijn handpalm omhoog in de lucht.
‘ Het sneeuwt!’ 
‘ Yeheeees! Dit maakt alles helemaal compleet. Beter had je mijn dag niet kunnen maken.’ Sanne kust haar man met alles wat ze in zich heeft. Andere mannen mogen haar dan wel van haar a propos brengen er is maar eentje die haar hart heeft. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *