feelgood lisa's eetfeest jorien de vries
Feelgood

Feelgoodverhaal Lisa’s eetfeest

Het schrijven blijft kriebelen. Een tijd geleden ben ik begonnen aan het feelgoodverhaal Lisa’s eetfeest met de intentie er ooit een boek van te maken. Of dat er van komt, dat weet ik niet. Maar ik heb in ieder geval nu hoofdstuk 1 voor jullie. Laat je weten wat je ervan vindt?

Feelgoodverhaal Lisa’s eetfeest Hoofdstuk 1

Lisa schopt haar dekbed van zich af, het is september maar de temperatuur is nog aardig zwoel deze avond. De zomer is heerlijk, drankjes op het terras, buiten eten en meerdere tuinfeestjes. Ze is alleen zo toe aan geoorloofd op de bank zitten met thee, chocolade en een dekentje, maar zover lijkt het nog lang niet. Met een zucht stapt ze uit bed. ‘Zo kan ik niet slapen hoor Max’,  ze geeft haar rode kater een aai over zijn bol. ‘Vrouwtje gaat even naar boven om de ventilator te pakken.’ Ze hoopt maar dat ze kan slapen, morgen staat er een klein tuinfeestje op het programma en vanwege de warmte moet ze morgenvroeg nog wat dingen voorbereiden. 

*
Deken over, deken af, liggend op de buik, dan weer op de rug. Die ventilator lijkt geen zak te helpen, maar maakt wel een oorverdovend lawaai. Zal ze hem uitzetten? Lisa klikt de ventilator uit. Pff hij gaf toch een klein briesje, maar weer aanzetten.
Na een kort nachtje, schrikt Lisa wakker van de wekker. Zes uur, je moet er wat voor over hebben om een cateringbedrijf te hebben.Eerst de waterkoker aanslingeren en ganache maken voor de taart. De taart heeft ze gisteren wel gemaakt, die staat lekker koel in de koelkast, maar de ganache durfde ze nog niet aan. De taart koelde veel te langzaam af gisteravond en ze was bang dat ze niet het mooie drip effect zou krijgen, waar de familie om gevraagd had. Ze regelt de catering voor de verjaardag van een zesjarig meisje. Het meisje zelf had aardig wat noten op zang, maar papa en mama konden er ook wat van. Ze is een nakomeling met twee oudere broers en ze mag niets te kort komen. De versiering bestaat uit unicorns en heel veel glitter. Wel een tof project om aan te werken, vooral omdat de hapjes ook een feestelijk gekleurd tintje mochten krijgen. Ze heeft eieren in de koelkast gezet met een mengsel van rode bieten, rode wijnazijn en wat suiker. Zometeen kan ze ze dan halveren en heeft ze als het goed is roze eieren. De eieren vullen met de eidooier en wat ui, mayo en kruiden en dan zien ze er prachtig uit met een stukje bieslook erop als decoratie.
Haar ouders verklaarden haar voor gek om een cateringbedrijf te beginnen. Je bent altijd aan het werk als andere mensen vrij zijn en overdag doe je maar niets. Juist, zo irritant dat mensen denken dat je niets doet als je een bedrijf aan huis hebt. Het is hard werken, zeker omdat ze de keuken ook voor privédoeleinden moet gebruiken en dan nog alle papierwerk bijhouden.
Thee, dat moet ze nu eerst eens gaan maken, anders is het water alweer afgekoeld. De chocolade is al aan het smelten, dus dan kan ze zometeen verder met de hapjesschalen. Rond acht uur gooit ze haar theedoek op het aanrecht. Eerst maar eens ontbijten. Ze heeft wel wat stukjes kaas gesnoept, maar ze moet nu echt een bodem gaan leggen om straks een aantal uren op haar benen te kunnen staan. In principe levert ze voornamelijk hapjes af en soms buffetten, maar vandaag zal zo ook aanwezig zijn om de mensen te serveren. Gwen komt haar gelukkig helpen, zodat ze er niet alleen voor staat. Het lijkt niet veel qua hoeveelheid mensen, maar iedereen van eten en drinken voorzien is meer werk dan je zult denken. Ze pakt haar spullen in en gaat met Gwen op weg.

*
‘Dit is het adres.’
‘Maar er staat niets, alleen maar een hek.’ 
‘Ik rijd wel een stukje verder dan. Misschien heeft de navigatie het helemaal mis. Ik heb wel vaker huizen die hij niet kan vinden.’ 
‘Holy shit…’
Gwen kijkt vol verbazing uit het raam en ze kan niet anders dan haar blik volgen. ‘Damn.. Is dat het huis?’
Een groot huis met daarnaast een springkussen verschijnt uit het niets tussen de bomen. Vanaf de straatkant konden ze het niet hebben zien staan.
‘Ze betalen flink voor deze catering hoop ik?’ 
Paniek gaat door Lisa haar hoofd. Hier zijn we niet op gekleed, de hapjes zijn niet sjiek genoeg en de taart, oh als de taart maar perfect is.
‘Inademen….en uitademen. Rustig Lisa. Je bent aan het panikeren. Jouw kennende heb je alles goed onder controle. Je hebt geluisterd naar de wensen, dus alles komt goed.’
Ze rijden de oprit op, althans verder op, want vermoedelijk wordt de oprit al berekend vanaf het hek aan de straat. De kiezelstenen knerpen onder de banden van de kleine bestelwagen.
‘Mamaaaa…. Mijn taart is er!’ 
Een meisje in een roze jurk met 2 staarten waarin enorme strikken zitten staat te springen bij de voordeur. 

*
‘Goedemorgen mevrouw de Wit.’
‘Goedemorgen…Lisa, was het toch?’
‘Jazeker. Waar kan ik de auto parkeren en het eten uitladen?’
‘Zet hem daar maar om de hoek, vanuit daar kun je zo de tuin inlopen. De tafels staan al voor je klaar.’ 
Lisa stapt weer bij Gwen in de auto en rijdt naar de aangewezen plek. ‘Het is wel een bijzonder mens of niet?’ 
‘Ja dat is ze, maar klant is koning Gwen dus gedraag je.’ Als blikken konden doden was Gwen spontaan van haar stoel gevallen. ‘Ik ben altijd mezelf, dat weet je toch.’ Dat is juist waar ze zo bang voor is. Het weer is gelukkig gunstig gezind, het lijkt nog niet veel warmer dan vannacht. Dus ideaal om al wat op te bouwen. Eerst maar eens kijken waar ze ons willen hebben. Ze lopen door een boog van groen naar de tuin. ‘Het lijkt wel een braderie!’ Gwen loopt een stuk voor Lisa uit. Een tiental tafels staan in een cirkel op het grasveld waar mensen hun spullen langzaam aan het uitstallen zijn. Er staat een mevrouw met schmink en…. ‘Is dat nou een complete verkleedtafel?’ Met haar mond open van verbazing loopt Lisa naar Gwen die roept dat ze hun plek heeft gevonden. Er zijn koelbakken met ijsblokjes waarin de hapjes geplaatst kunnen worden en een prachtige taartplateau staat ook al gereed. ‘Goedemiddag dames ik ben Leonie en zorg ervoor dat alles mooi en goed opgebouwd wordt. Er zijn grote metalen bakken met ijsblokken erin voor gekoelde dranken in flesjes en de koelkast wordt als het goed is zo gebracht. Mochten jullie verder nog iets nodig hebben, dan laat het gerust weten. Ik ga weer verder, daag.’
‘Lies, waar zijn we? Wat is dit?’ 
‘Ik ben net zo verbaasd. Kom. We gaan alles klaarmaken.’ 
Een uur later ziet het er fantastisch uit. De taart staat prominent in het midden, met de gekleurde hapjes eromheen, de drankjes liggen uitgestald in de metalen bak en de grote flessen in de koelkast. De tafel is versierd met ballonnen en vlaggetjes. De dames zelf, zijn voorzien voor een flinke laag glitter make up van de smink mevrouw en hun zwarte schorten zijn voor deze dag verruild voor roze met glitter. 

*
Er zijn inmiddels redelijk wat auto’s af en aan gereden en langzaam druppelt de tuin vol met mensen. De ‘cadeautafel’, ~zoiets hebben ze normaliter alleen bij bruiloften toch?~ ligt helemaal vol en het duurt dan ook niet lang totdat de jarige ‘prinses’ zich laat zien. Na een kort welkomstwoord van de vader gaat het meisje los met het uitpakken van de cadeaus en rent de rest van de kinderen van de ene tafel naar de andere. Wat een geluk dat Lisa speciaal een kinderhoekje op de tafel heeft gemaakt. Elk hun eigen tasje, met daarin chips, een pakje drinken, twee kleine macarons en uiteraard wat snoep. Het is een beetje lastig te bepalen wat nu de bedoeling is. Ze had lichtelijk gehoopt dat de ouders begonnen met de taart, maar cadeaus hebben bij kinderen nu eenmaal voorrang.
‘Heb jij ze die snoep gegeven?’ Een jongeman van een jaar of vijfentwintig kijkt haar aan. ‘Dat klopt, fantastisch toch hoe blij ze zijn?’
‘Druk, vooral druk zijn ze.’
Jeetje kinderen stuiteren nou eenmaal en vooral op feestjes met glitters, verkleedkleren en een springkussen. ‘Het spijt me dat het u hindert,’ zegt ze uiterst beleefd. ‘Kan ik u wat drinken inschenken?’ Ze ziet hem verlekkerd langs haar kijken, naar Gwen? Waar kijkt hij naar?
‘Ik dacht meer aan een stuk taart.’ Ah juist de taart. ‘De ouders gaan eerst, we zullen nog even geduld moeten hebben.’
‘Weet je wel wie ik ben?’ 
Zeker, een hork. ‘Nee, maar dat maakt niet uit, ouders eerst.’ 

‘Mam!’ Oh mijn god, dat deed hij niet toch? Hij is minstens net zo oud als ik, ergert zich aan kinderen, maar is zelf het grootste kind. Mevrouw de Wit komt eraan lopen, hopelijk verlost ze haar uit haar lijden en mag ze de taart aansnijden.
‘Wat is er Pieter. Waarom roep je zo?’Ze vraagt het aan de jongen. Onee…hij is toch niet…’Hoezo geef je mijn zoon geen taart?’ Lisa schrikt op uit haar gedachten, dus toch. ‘Doe wat hij vraagt.’ 
‘Ja, mevrouw de Wit.’ De strenge blik die ze krijgt zorgt dat ze bloost van top tot teen. Voor ze zich kon verontschuldigen was mevrouw de Wit alweer verdwenen.
‘Ik begrijp dat we de taart kunnen aansnijden?’ Fluistert Gwen in haar oor. Met een knikje ter bevestiging pakt Lisa een bordje voor die o zo lieve zoon, een bloedzuiger is het. ‘Uw taart.’ ~Majesteit!~ ‘Eet Smakelijk.’ Snel keert ze hem de rug toe en gaat verder met de taart rondbrengen, terwijl Gwen de taart verder in stukken verdeeld. Een raar feest, normaal wil de jarige de kaarsen op de taart uitblazen, of er op zijn minst mee op de foto. Gelukkig heeft ze thuis foto’s gemaakt voor haar creatie. Het wordt tijd dat haar website wat professioneler gaat worden en ze wat creaties kan delen om de interesse te wekken van potentiële klanten. Dit feest zou haar topomzet zijn van de zomer, maar het feest duurt nu al langer dan gedacht en de hapjes beginnen op te raken. Meestal vinden mensen dat ze zoveel krijgen, maar tegen deze hongerige mensen kan ze niet op. Ze kan Gwen niet alleen later om nog meer hapjes te maken of te halen. Ze haalt haar zakdoek uit haar schort en trekt er een briefje mee uit. Ze heeft helemaal niet gemerkt dat iemand er iets in heeft gestopt. Er staat een frituur in de schuur, de vriezer staat ernaast. ‘Ik zou gaan kijken Lies, poging waard.’ Gwen staat over haar schouder mee te lezen. Vertwijfeld kijkt ze haar aan. ‘Toe nou maar, iemand wil je helpen, geen hapjes meer zou slecht zijn voor je reputatie.’ Ze spoort de tuin rond op zoek naar een schuurtje. Vlak naast het huis vindt ze een rood schuurtje. Voorzichtig voelt ze aan de klinkt, open. Met een krakend geluid gaat de deur verder open. Ze schrikt wanneer het licht automatisch aanspringt. Ah tuurlijk, een sensor. Ze ziet de frituur en ernaast een vriezer, wat dat betreft had de geheime briefjes gever gelijk. Ze opent de vriezer, tot aan de nok toe gevuld met bittergarnituur. Ik ken mijn familie, vreetzakken. Lisa grinnikt bij het zien van het briefje. Snel zet ze de frituur aan om op te warmen. Wie zou er zo nagedacht hebben en haar willen helpen? Pieter? Nee, die hork maakt zich alleen maar druk om zichzelf. ‘Lukt het?’ Shit, is ze betrapt op iets wat eigenlijk niet kan. ‘Pff Gwen, ik schrik me kapot. Kijk nou, de vriezer zit tot de nok toe gevuld met bittergarnituur inclusief briefje. Iemand had een vooruitziende blik wat betreft de familie.’ 
‘Perfect, ik pak wat schalen. Bak jij maar achter elkaar door. We gaan bewijzen dat Lisa’s eetfeest nooit en te nimmer mensen met honger naar huis laat gaan.’ 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0
    0
    Mijn winkelmand
    Je winkelmand is leegTerug naar de winkel