Bestralingsdag

De machine draait boven mijn hoofd. Hoe vaak ik wel niet gedacht heb, wat als dat ding naar beneden valt? Een imposant ding met daaronder een ijskoude tafel.

Die tafel, daar lig ik op, het is eigenlijk een metalen plank met gaten erin voor metalen handvaten. De bovenkleding is uit, want de straling mag niet door stof. Metaal met bloot lijf, is koud… Steenkoud. Ik kan niet bewegen en dat mag ook niet. Bij 1 beweging stopt alles en beginnen de voorbereidingen opnieuw. Foto’s maken, een scan rondje, alles om te zorgen dat de straling straks op de juiste plaats terecht komt. Maar wachten duurt lang. Ik lig vastgeklikt met een masker aan de tafel. Praten, hoesten kan allemaal niet slikken lukt net. Opvallend hoe vaak je moet slikken als het niet zo makkelijk gaat.. Voel me ineens als al die patiënten bij de tandarts. Sorry hoor moet alweer slikken……Inmiddels zijn de geluiden van de machine routine geworden. Elk klikje, ik weet wat er gaat gebeuren. Oppassen Jorien als je nu omhoog kijkt zie je een reflectie van jezelf in een foto paneel. Daar krijg ik een paniekaanval van. Zo’n eng gezicht. Focussen op m’n ademhaling. 1.5 nummer muziek per bestraling kant. Het apparaat bestraald beide zijkanten en de voorkant. Dus 3 x 1.5 nummer. Tussendoor moet het apparaat draaien dus dat kost ook tijd. Wanneer ik de deur in de verte open hoor gaan en mensen hoor lopen weet ik dat het klaar is. Keurig wacht ik tot ze zeggen het is klaar, ik wil er geen seconde teveel liggen door per ongeluk te bewegen als het niet mag. Het masker wordt losgeklikt. Dst duurt even want volgens mij zit het op 6plaatsen vast. Die bevrijding, het gevoel dat er weer eentje van het lijstje kan is onbeschrijfelijk. Nog even volhouden Jorien. Ik zeg de mensen vriendelijk gedag, trek m’n badjas weer aan en ren snel naar de kleedkamer en daarna de uitgang. Tot morgen maar weer.