Mijn wereld op zijn kop

En dan pots boem staat je wereld op z’n kop. U heeft een tumor mevrouw en die is hoogstwaarschijnlijk kwaadaardig. Slik…

De dagen daarna zijn onwerkelijk, je weet namelijk verder niets en moet het met dat zinnetje doen. Dat is emotioneel 1 grote rollercoaster. Van vechtmodus naar bang verdrietig boos en weer terug. En dan nog het nieuws met je familie en geliefden delen. Dat is naar en dan druk ik me nog zacht uit.Uiteraard volgt er een onderzoek traject. Eerst het bloedprikken nogmaals ondergaan, zo leuk die wachtkamer waar standaard een uur wachttijd is, 4buisjes later is het weer klaar en besluiten we maar vis te eten en de dieren in de dierentuin te bezoeken. Doen wat ‘normale’ mensen doen want het leven draait gewoon door.

De dagen die volgen blijven bizar qua emotie en zo gaat het nog steeds elke dag. Er wordt een lymfeklier biopt genomen door helaas 2 chirurgen omdat het niet zo loopt als ze dachten. De klier schiet steeds weg, auw toch beetje bijverdoven huid alleen was toch niet voldoende. De woorden, het lukt niet, ik kan hem niet pakken werken niet bemoedigend als je onder zo’n doek ligt. Als ze ook nog eens spullen noemen om een bloeding te stelpen krijg ik het even te zwaar. Gelukkig blijkt het niet nodig en krijg ik mezelf weer onder controle. Uiteindelijk lukt het om een blokje van 1cm eruit te halen en is dit onderzoek afgevinkt. Het valt me mee met de nabezwaren al krijg ik die nacht een blackout en besef ik tijdens het out zijn dat ik echt ziek ben. Marco plukt me van de grond en brengt me weer naar bed. Zelden zon witte man gezien, compleet geschrokken van de harde knal en het feit mij op de grond te vinden.

De volgende dag mag ik me melden voor een pet-ct scan. Ik vind het doodeng mede doordat ik naderhand lang zo min mogelijk contact met kinderen mag hebben en het feit dat ik dus radioactief wordt. Ik moet een uur lang stil liggen om het spul in te laten werken, gelukkig een lekker dekentje, cabaret uit de mp3 speler. Laten we maar proberen om overal om te lachen en het werkt, want het uur is spoedig voorbij. De scan is minder eng dan ik dacht. Mijn hoofd hoeft gelukkig niet continu in een tunnel te liggen, want claustrofobie. Door de harde val die nacht breng ik de avond lekker op bed door en knuffel uiteindelijk nog even met Annaleen.

Het is een lange week wachten op de uitslag. Je wilt normaal doorgaan, maar beseft je ineens te vaak dat er even geen ‘normaal’ meer voor je is. Tranen, tranen, tranen en daar 100.000 x sorry voor zeggen. Ik geloof dat marco straks miljonair is, want het ‘kost’ me een euro per keer. Deze kutziekte overkomt je, het is niet je schuld. Dat moet ik nog heel vaak tegen mezelf zeggen.

Goed, de woensdag D-day zullen we maar zeggen. Mijn hemel wat was ik misselijk, ongerust, bang en alles tegelijk. Mijn hart werd nog gecheckt door de cardioloog want er zat wat vocht. gelukkig klopt ie zoals hij zou moeten doen en kan hij alles aan. De arts haalt ons op uit de wachtkamer, hij komt snel to the point gelukkig. Het gaat om een Hodgkinlymfoom. De prognose is goed, een groot gedeelte van de patienten geneest na behandeling volledig. Van alle kutnieuws wat ik kon krijgen, blijkt dit de meest gunstige. Toch blijft het kanker en ben ik echt ziek, zonder behandeling ga ik dit niet redden. UMCG neemt de zorgen over en gaan een plan voor mij maken qua behandeling. Een lange weg, die erg pittig wordt, maar ik wil er door, voor mijn meisje voor mijn man en voor iedereen die me lief is. Vooral ook voor mezelf want jongens ik ben 30! Ik wil de wereld zien, een boek schrijven en vooral genieten van alles wat het leven me te bieden heeft.