Zwaardere kuur

Lange tijd niets geplaatst. Tijd om iedereen eens bij te praten.

Zo’n 6 weken geleden begon ik met de zwaardere kuur. Escalated beacopp. Zoals de naam al doet vermoeden, kun je hier flink bang van worden. Daar waar ik redelijk door de abvd kuren kwam is dit totaal andere koek. 3dagen achter elkaar naar het ziekenhuis voor een infuus. Op dag 8 ga je dan nog eens voor de laatste 2 medicatie zakjes.

Daarnaast moest ik thuis een week lang 4 chemo pillen per dag slikken. De bijsluiter heb ik snel teruggestopt in het doosje…. Het doorslikken was zwaar. Geestelijk. Staand innemen ivm gevaar van beschadigingen aan je slokdarm. En als klapper deze pillen tasten je fertiliteit aan. Dag eventuele toekomst dromen wat dat betreft. Er zijn nog veel meer bijwerkingen maar dat wilde ik allemaal niet weten. Oh ik vergeet helemaal m’n thuis shot op dag 4. Dit om de aanmaak van witte bloedcellen te bevorderen. Je moet dit jn principe zelf doen maar na een te summiere uitleg heb ik het uitbesteed aan doktersassistente Andrea. Of tante Andrea voor insiders 😉

Een dag of 10 na het eerste infuus, had ik ineens plukken haar in m’n hand tijdens het douchen. Mijn borstel was in 1 klap vol met haren daarna. Ik was er klaar mee. Marco gebeld, kapper gebeld vanavond gaat het eraf.

De kapper, Marjon mijn held van pep studio. Kwam bij ons thuis. Zodat we intiem met z’n 3en de nieuwe Jorien konden verwelkomen. Onder het knippen en scheren zei Marco. Ach je kan het wel hebben.

Een dag later heb ik mijn haarwerk opgehaald. De vrouw in de winkel was geschokt dat m’n haar er al af was. Ze aaide over m’n bolletje. Wat ik echt super naar vind. Prima als je wilt voelen maar vraag ff of ik dat oké vind. Het haarwerk is precies wat we hadden uitgezocht en een uur later verlaat ik uiterst ongemakkelijk de winkel. Mede door de vrouw die zei durf je naar buiten? Ehm… Ik kwam net kaal binnen…

Week later klaar voor escalated beacopp 2. De arts gaf een compliment ik zag er goed uit. M’n hb was wel wat laag. 6.2 die zullen we op dag 8 nog eens prikken zei hij en eventueel bloed geven.

De dagen die volgen weet ik niet heel veel van. Van dag 1 tot en met 12 heb ik onder een steen gelegen ofzo. Overleven overleven overleven. Soms durfde ik m’n ogen niet dicht te doen ’s nachts omdat ik bang was niet meer wakker te worden. Hartkloppingen, duizelig. Ondanks alles heb ik zelfs gekookt en propte ik er elke dag in ieder geval 3 kleine maaltijden in.

Met haarwerk.

Op dag 10 voelde ik me zo slecht dat ik in overleg hb liet prikken. Die woensdag was die 5.5. Dag 10 5.1. Er was geen plaats dus Maandag zou ik in overleg met de dienstdoende hematoloog een bloedtransfusie krijgen. Toen ik mij de volgende dag nog slechter voelde, lees geen energie, duizelig, heel slap, hartkloppingen, benauwd gevoel op de borst. Heb ik weer gebeld met een andere dienstdoende hematoloog. Vermoedelijk maakte ik me te druk en dst denk ik ook, maar hij zei je gezin met kind lijdt hieronder, ik ga nu iets voor je regelen. Zo zaten wij de gehele zaterdag in het ziekenhuis voor 3 zakken bloed. Met een hb van 4.8 blijf ik erbij dat ik m’n lijf ken, want het was dus weer verslechtert. Mijn dank aan alle bloeddonoren is groot. Zonder jullie kan dit dus niet.

De dagen erna krabbelde ik overeind, had nog contact met m’n behandelend arts. Als ik me niet beter voelde wilde die toch even onderzoeken. Enorm gewaardeerd dst hij dan gewoon even belt. De kerstdagen waren vermoeiend, enorm maar zo enorm fijn om van mijn gezin te genieten.

7januari staat een pet scan gepland. Ik hoop dat er niets meer te zien is. Dat we kunnen beginnen met bestralen. Wij hopen in ieder geval op een gezonder 2020 en dat wensen we jullie ook.

Dit delen: